Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego raz piszemy zresztą łącznie, a innym razem z resztą oddzielnie? To jedno z tych miejsc w polskiej ortografii, gdzie pisownia zależy wyłącznie od znaczenia i funkcji danego słowa w zdaniu.
Zresztą (pisane łącznie) to partykuła, która pełni rolę komentarza lub uzupełnienia do wcześniej wypowiedzianej myśli. Używamy jej wtedy, gdy chcemy coś dodać jakby 'na marginesie’, potwierdzić lub wzmocnić sens poprzedniego zdania. Dobrym testem jest próba zastąpienia tego słowa synonimem – jeśli możemy wstawić w to miejsce wyrażenia takie jak nawiasem mówiąc, swoją drogą, notabene czy poza tym i zdanie zachowuje sens, to piszemy łącznie: zresztą.
Z resztą (pisane osobno) to natomiast klasyczne połączenie przyimka z z rzeczownikiem reszta. Pojawia się zawsze wtedy, gdy mówimy o jakiejś pozostałości, pozostałych elementach lub o tym, co zostało po czymś. W tym przypadku słowo reszta można odmienić lub rozwinąć, np. dodając przymiotnik: z całą resztą, z resztą grupy. Jeśli taka rozbudowa zdania jest możliwa i naturalna, zdecydowanie piszemy rozłącznie: z resztą.
Zapamiętaj prostą zasadę: jeśli wyraz pełni funkcję łącznika myśli i możesz go zastąpić słowem notabene – piszesz łącznie. Jeśli mówisz o konkretnej pozostałości lub zbiorze rzeczy – piszesz osobno.
