Zastanawiasz się, jak poprawnie napisać tę część ucha wewnętrznego – błędnik czy błendnik? Odpowiedź jest jednoznaczna: jedyną poprawną formą jest błędnik.

Kluczem do zapamiętania tej pisowni jest prosta zasada ortograficzna dotycząca samogłosek nosowych. W języku polskim literę ę piszemy zawsze przed spółgłoskami zwartymi, czyli przed: p, b, t, d, k, g. W słowie błędnik po samogłosce nosowej następuje spółgłoska d, która należy właśnie do tej grupy. To właśnie ona przesądza o zapisie z ę, a nie z en.

Forma błendnik jest błędem ortograficznym wynikającym prawdopodobnie z niepewności co do brzmienia samogłoski nosowej. Zapis en sugerowałby inną wymowę i nie odpowiada żadnej regule polskiej ortografii w tym kontekście.

Błędnik to anatomiczna nazwa struktury znajdującej się w uchu wewnętrznym, odpowiadającej zarówno za odbieranie dźwięków, jak i za utrzymanie równowagi ciała. Co ciekawostka historyczna: dawniej tym samym słowem określano labirynt – czyli budowlę, w której łatwo można się… no właśnie, pobłądzić. Ta etymologiczna wskazówka może pomóc zapamiętać pisownię – błędnik pochodzi od słowa błąd, stąd rdzeń błęd-.