Czy mówiąc o osobie noszącej to imię, powinniśmy powiedzieć nie ma Bruna czy nie ma Brunona? Odpowiedź jest jednoznaczna: poprawna forma dopełniacza to Brunona.
Warto wiedzieć, że mamy tu do czynienia z dwoma osobnymi imionami: Bruno i Brunon. Choć brzmią podobnie i w codziennej mowie bywają mylone, oba są odrębnymi imionami z własną historią. Co ciekawe, mimo tej różnicy w mianowniku, oba imiona odmieniają się według identycznego wzorca. Oznacza to, że zarówno Bruno, jak i Brunon, przyjmują w dopełniaczu formę Brunona – nie Bruna.
Błędna forma Bruna pojawia się zapewne przez analogię do odmiany innych imion kończących się na -o, takich jak np. Mario – Maria. W przypadku imienia Bruno taka analogia jednak zawodzi. Odmiana przez przypadki przebiega następująco: mianownik – Bruno / Brunon, dopełniacz – Brunona, celownik – Brunonowi, biernik – Brunona, narzędnik – Brunonem, miejscownik – Brunonie.
Zapamiętaj: kiedy pytasz o kogoś lub mówisz, że kogoś nie ma – sięgasz po dopełniacz, a ten zawsze brzmi Brunona.
