Słowo ewangelia to jeden z tych przypadków, gdzie ortografia idzie w parze z kontekstem i znaczeniem. Reguła jest prosta, ale wymaga chwili refleksji nad tym, co dokładnie chcemy powiedzieć.

Gdy mówimy o konkretnej księdze wchodzącej w skład Nowego Testamentu, piszemy Ewangelia – wielką literą. To zapis honoryfikatywny, podkreślający wyjątkowy, sakralny charakter tekstu. Wielka litera sygnalizuje, że chodzi o określony, niepowtarzalny utwór religijny, np. Ewangelia według św. Marka czy Ewangelia według św. Łukasza.

Zupełnie inaczej jest, gdy używamy tego słowa jako nazwy gatunku literackiego. W takim znaczeniu ewangelia to po prostu typ tekstu, forma piśmiennicza – i wówczas piszemy ją małą literą. Analogicznie jak inne nazwy gatunków: sonety, elegie czy ballady.

Warto zapamiętać tę prostą wskazówkę: jeśli słowo to można zastąpić wyrażeniem ’ta konkretna święta księga’, użyj wielkiej litery. Jeśli zaś mówisz o gatunku lub rodzaju tekstów, postaw na małą literę.