Zarówno nazywam się, jak i mam na imię to w pełni poprawne polskie konstrukcje – jednak każda z nich pasuje do innej sytuacji i nie można ich stosować wymiennie bez konsekwencji dla znaczenia wypowiedzi.
Różnica tkwi w tym, co chcemy podać jako informację o sobie. Gdy przedstawiamy rozmówcy wyłącznie swoje imię, sięgamy po wyrażenie mam na imię. Jest ono precyzyjnie skrojone pod tę jedną informację i nie sprawdzi się, gdy chcemy podać pełne dane personalne.
Z kolei nazywam się to konstrukcja przeznaczona do podawania nazwiska lub imienia wraz z nazwiskiem. Użycie jej wyłącznie z samym imieniem (np. 'Nazywam się Tomek’) brzmi nienaturalnie i jest językowym błędem – przynajmniej z perspektywy stylistycznej poprawności.
Prosta reguła: jeśli po frazie pada tylko jedno słowo będące imieniem – sięgaj po mam na imię. Gdy pojawia się nazwisko (samo lub razem z imieniem) – właściwy wybór to nazywam się.
