Zastanawiasz się, czy napisać niemożliwe razem, czy nie możliwe osobno? Odpowiedź zależy od kontekstu zdania – choć w zdecydowanej większości przypadków obowiązuje pisownia łączna.

Zgodnie z zasadami ortografii polskiej, partykułę nie z przymiotnikami w stopniu równym piszemy razem. Słowo możliwe jest właśnie takim przymiotnikiem, dlatego jego standardową, poprawną formą jest niemożliwe – pisane bez spacji. Mówimy wtedy, że coś jest po prostu poza zasięgiem realizacji, niewykonalne.

Pisownia rozdzielna – nie możliwe – pojawia się wyłącznie w bardzo specyficznych sytuacjach, gdy zależy nam na wyraźnym skontrastowaniu dwóch cech lub właściwości. Chodzi o konstrukcje, w których autor celowo zestawia przeciwieństwa, podkreślając, że coś nie jest 'możliwe’, lecz jest czymś innym – np. pewnym, koniecznym czy przewidywalnym. Taki zabieg stylistyczny należy do rzadkości i wymaga wyraźnego kontekstu antytezowego.

Podsumowując: jeśli chcesz powiedzieć, że czegoś nie da się zrobić lub osiągnąć – pisz niemożliwe łącznie. Rozdzielna forma to wyjątek zarezerwowany dla celowego kontrastu znaczeń.