Jedyną poprawną formą przysłówka jest rześko. Zapis żeźko to błąd, który nie ma żadnego uzasadnienia w historii ani budowie tego słowa.
Skąd bierze się mylna forma żeźko? Najprawdopodobniej z pomieszania brzmienia i intuicyjnego, lecz fałszywego skojarzenia fonetycznego. Słowo rześko zaczyna się od połączenia rz, które w wymowie brzmi identycznie jak ż, co prowadzi niektórych do błędnego zapisu. Do tego dochodzi środkowe ś, które w potocznej wymowie może się nieco rozmywać – stąd pokusa, by zapisać całe słowo fonetycznie jako żeźko.
Poprawny zapis rześko ma głębokie korzenie historyczne. Wyraz ten wywodzi się z prasłowiańskiego rdzenia rĕzk, co tłumaczy obecność rz na początku. Końcowa część słowa z ś pochodzi z XIX-wiecznych form pokrewnych oznaczających energiczny, żwawy ruch. Obie cechy zapisu – rz i ś – są więc ugruntowane etymologicznie, nie przypadkowe.
Pod względem znaczeniowym rześko opisuje zarówno odczucia fizyczne, jak chłód i świeżość powietrza, jak i stan psychofizyczny człowieka pełnego energii i wigoru. To przysłówek wszechstronny – przydatny w opisach pogody, samopoczucia czy charakteru czegoś orzeźwiającego.
