Kiedy sięgamy po długopis i okazuje się, że nie chce pisać, jak go opisać? Niepiszący – właśnie tak, jednym słowem. To nie przypadek ani ortograficzny kaprys, lecz konsekwencja jednej z ważniejszych zasad polskiej pisowni.
Słowo piszący to imiesłów przymiotnikowy czynny – forma tworzona od czasownika, która opisuje cechę osoby lub rzeczy wykonującej daną czynność (lub jej niewykonującej). Zgodnie z regułami języka polskiego, partykułę nie piszemy łącznie z imiesłowami przymiotnikowymi – zarówno czynnymi, jak i biernymi. Reguła ta nie ma wyjątków przy zwykłym zaprzeczeniu cechy.
Zapis nie piszący jako dwa osobne wyrazy jest błędem ortograficznym. Rozdzielna pisownia pojawia się jedynie w wyjątkowych sytuacjach, gdy w zdaniu wyraźnie zestawiamy ze sobą dwa przeciwstawne określenia, np. nie piszący, lecz rysujący artysta. W codziennym użyciu jednak zawsze stosujemy zapis łączny: niepiszący.
Warto zapamiętać tę zasadę jako ogólną regułę dla całej grupy imiesłowów przymiotnikowych – niewidzący, niesłyszący, nieczytający – wszystkie łącznie z partykułą nie.
