Jedyna poprawna forma tego słowa to aureola. Forma ałreola jest błędem, który nie istnieje w języku polskim i nie powinna być używana w żadnym kontekście.

Aureola to wyraz zapożyczony z łaciny – słowo aureola pochodzi od łacińskiego aurum, oznaczającego złoto. Co ważne, polszczyzna przejęła ten rzeczownik niemal w niezmienionej postaci, zachowując zarówno jego znaczenie, jak i oryginalną pisownię. Właśnie dlatego należy pisać go tak, jak wygląda w łacińskim oryginale.

Skąd bierze się mylna forma ałreola? To efekt potocznej wymowy – w szybkiej, niedbałej mowie połączenie liter au bywa upraszczane do brzmienia zbliżonego do ał. To jednak wyłącznie zniekształcenie fonetyczne, które nie ma żadnego uzasadnienia w pisowni. W języku polskim słowo aureola piszemy zawsze przez au na początku.

Pod względem znaczenia aureola to złoty, owalny krąg widniejący nad głowami postaci świętych w malarstwie i ikonografii religijnej. W sensie przenośnym oznacza blask chwały, uznania lub podziwu, którym ktoś jest otaczany.