Zarówno jemu, jak i mu to poprawne formy celownika zaimka osobowego trzeciej osoby liczby pojedynczej rodzaju męskiego. Różnica między nimi nie jest kwestią błędu, lecz pozycji zaimka w zdaniu oraz nacisku, jaki chcemy na niego położyć.
Forma długa 'jemu’ pojawia się tam, gdzie zaimek jest wyeksponowany – na początku lub na końcu zdania, a także w sytuacjach, gdy zestawiamy kogoś z innymi osobami lub chcemy wyraźnie podkreślić, kogo dotyczy czynność. Forma ta niesie w sobie pewien ładunek emocjonalny lub logiczny akcent.
Forma krótka 'mu’ to z kolei zaimek nieakcentowany, który naturalnie wpasowuje się w środek zdania. Nie wyróżnia się intonacyjnie i pełni rolę czysto informacyjną, bez dodatkowego nacisku.
Dobrą analogią są pary: ’mnie’ i ’mi’ czy ’tobie’ i ’ci’ – działają dokładnie według tej samej zasady. Im wyraźniejszy akcent i bardziej eksponowana pozycja, tym chętniej sięgamy po formę długą.
