Czy zdarzyło ci się mieć wrażenie, że jesteś w miejscu, w którym już kiedyś byłeś, choć wiesz, że to niemożliwe? To właśnie déjà vu – tajemnicze psychologiczne poczucie powtórzenia chwili, które nie ma swojego odpowiednika w języku polskim.

Wyrażenie déjà vu pochodzi z języka francuskiego i dosłownie znaczy 'już widziane’. Ponieważ polszczyzna nie wypracowała własnego zamiennika tego terminu, obowiązuje zasada zachowania oryginalnej pisowni z akcentami diakrytycznymi charakterystycznymi dla francuszczyzny. Akcenty te nie są ozdobnikiem – pełnią funkcję fonetyczną i podtrzymują obcą wymowę wyrazu.

Forma deżawi to błąd wynikający z próby fonetycznego spolszczenia brzmienia słowa. Choć takie zapisy pojawiają się w potocznych tekstach, żaden słownik języka polskiego ich nie uznaje. Pisownia déjà vu to jedyna dopuszczalna norma – zarówno w tekstach naukowych, jak i w codziennym użyciu.

Warto pamiętać, że zapożyczenia z języków obcych, dla których polski nie wytworzył własnych odpowiedników, zachowują swoją oryginalną pisownię. Tak samo jak savoir-vivre czy al dente, również déjà vu należy pisać zgodnie z językiem źródłowym.