Jedyna poprawna forma to strużka – z literą ż oraz u. Warianty takie jak struszka, strórzka czy stróżka są błędami ortograficznymi, które nie mają żadnego uzasadnienia w regułach języka polskiego.
Skąd wiadomo, że piszemy ż, a nie sz ani rz? Z pomocą przychodzi nam zasada wymiany liter. Wystarczy odszukać wyraz pokrewny – struga. Widzimy, że g w słowie struga wymienia się na ż w zdrobnieniu strużka, tak jak np. droga – dróżka czy noga – nóżka. To klasyczny przypadek, w którym pisownię ż uzasadnia właśnie ta alternacja spółgłoskowa.
A dlaczego u, a nie ó? Słowo struga pochodzi ze staropolszczyzny i od samego początku zapisywano je przez u. Ponieważ wyraz bazowy ma u, a nie ó, jego zdrobnienie – strużka – zachowuje tę samą samogłoskę. Forma stróżka mogłaby sugerować związek ze słowem stróż, co jest zupełnie innym wyrazem i prowadzi na ortograficzny manowiec.
Zapamiętaj zatem prosty schemat: struga – strużka, tak jak droga – dróżka. Wzorzec wymiany g na ż oraz zachowanie samogłoski u to dwa filary poprawnej pisowni tego słowa.
