Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak poprawnie zapisać słowo oznaczające towarzysza z harcerstwa? Odpowiedź jest jedna: druh – wyłącznie przez h, nigdy przez ch.

Forma druh sięga swoimi korzeniami prasłowiańskiego wyrazu drug, oznaczającego przyjaciela lub towarzysza. Słowo to funkcjonuje we współczesnym języku polskim przede wszystkim jako określenie członka organizacji harcerskiej, choć dawniej używano go też w szerszym znaczeniu – jako synonimu przyjaciela czy powiernika.

Skąd bierze się pokusa pisania druch? Wersja z ch nawarstwiała się w polszczyźnie pod wpływem fonetyki języka ukraińskiego, gdzie podobne wyrazy wymawia się w sposób brzmiący jak polskie ch. Z biegiem czasu zapis przez h przywędrował do Polski ze wschodu i to właśnie on obowiązuje jako jedyna poprawna ortograficznie forma.

Ponieważ druh należy do grona wyrazów wyjątkowych, których pisowni nie da się wywieść z prostej reguły fonetycznej, warto po prostu zapamiętać jego zapis. To klasyczny przykład tzw. ortograficznego wyjątku – słowa, które trzeba oswoić przez wielokrotny kontakt z tekstem.