Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak prawidłowo zapisać dźwięk cichego śmiechu? Jedyną poprawną formą jest chichot – i tylko taki zapis akceptuje współczesna polszczyzna.

Błędy takie jak hihot, chihot czy hichot są bardzo częste, bo wyraz ten bywa zapisywany fonetycznie – tak, jak go słyszymy. Tymczasem ortografia rządzi się tu swoją logiką historyczną: słowo chichot wywodzi się ze staropolskiego chychot, a jeszcze wcześniej z prasłowiańskiego rdzenia oznaczającego właśnie ten charakterystyczny, stłumiony śmiech. Oba człony wyrazu piszemy przez ch – nie przez samo h, nie przez mieszankę liter.

Zapis chichot z podwójnym ch to jedna z tych form, które po prostu trzeba zapamiętać – nie ma tu reguły derywacyjnej, która by to wyjaśniała. Pomocna może być jednak świadomość, że analogicznie zapisujemy też czasownik chichotać czy rzeczownik chichotanie – cała rodzina wyrazów trzyma się konsekwentnie tego samego wzorca pisowni.