Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak poprawnie napisać nazwę tego psotnego duszka z ludowych podań? Odpowiedź jest jedna: chochlik. Forma hohlik jest błędna i nie ma żadnego uzasadnienia w polskiej ortografii ani tradycji językowej.

Chochlik to wyraz głęboko zakorzeniony w polszczyźnie. Językoznawcy wskazują, że pochodzi najprawdopodobniej od słowa chochoł, oznaczającego dawniej czub lub czubek – na przykład charakterystyczny pióropusz na głowie. Co ciekawe, podobna nazwa na ziemiach wschodnich (zdrobnienie od chochół) oznaczała domowego ducha opiekuńczego, więc dzisiejsze znaczenie tego słowa mogło przybyć do polszczyzny właśnie ze Wschodu.

Skąd bierze się błędna forma hohlik? To najprawdopodobniej wynik przekształcenia zapisu pod wpływem wymowy – w potocznym mówieniu nagłosowe ch bywa czasem wymawiane miękko lub niewyraźnie, co prowadzi do mylnej pisowni. Tymczasem obowiązuje tu zasada zachowania tradycyjnej, utrwalonej pisowni wyrazów rodzimego pochodzenia, która jednoznacznie wskazuje na zapis przez ch.

Warto zapamiętać: chochlik – zarówno ten z podań ludowych, jak i ten drukarski odpowiedzialny za literówki – zawsze piszemy przez ch.