Słowo dubbing pochodzi z języka angielskiego i oznacza technikę postprodukcji filmowej, polegającą na zastępowaniu oryginalnej ścieżki dialogowej nagraniami w innym języku. Choć do polszczyzny trafiło stosunkowo dawno, do dziś nie doczekało się powszechnie przyjętej, spolszczonej formy zapisu.

Właśnie dlatego jedyną poprawną formą jest dubbing – zgodna z oryginalną pisownią angielską. Zapis dubing (z jednym b) to błąd fonetyczny – piszący kieruje się tu wymową słowa i upraszcza zapis, co prowadzi do formy niezgodnej z normą. Forma dabing to z kolei błąd podwójny: zmienia zarówno samogłoskę, jak i liczbę spółgłosek, przez co słowo staje się niemal nierozpoznawalne. Żadna z tych wariantów nie jest akceptowana przez słowniki języka polskiego.

Warto zapamiętać, że przy zapożyczeniach z angielskiego, które nie mają ustalonego polskiego odpowiednika, zachowujemy oryginalną pisownię. Dubbing – z podwójnym b i samogłoską u – to zapis jedyny i obowiązujący.