Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak poprawnie napisać to słowo – ferment czy fermęt? Odpowiedź jest jedna: jedyną dopuszczalną formą jest ferment. Zapis przez ę na końcu to błąd ortograficzny, który może wynikać z mylnego kojarzenia końcówki z innymi słowami w języku polskim.

Słowo ferment to zapożyczenie z łaciny – wywodzi się od fermentum, oznaczającego zaczyn lub zakwas. Kluczowa zasada, która rządzi pisownią tego i podobnych wyrazów obcego pochodzenia, dotyczy połączenia liter przed spółgłoską m. W słowach zapożyczonych piszemy en, a nie ęt czy samo ę. W wymowie dochodzi tutaj do tzw. nazalizacji, czyli unosowienia samogłoski, co może sprawiać wrażenie, że słyszymy ę, jednak zapis zawsze pozostaje przez en.

Warto zapamiętać, że ferment funkcjonuje w języku polskim w dwóch znaczeniach. Pierwsze z nich, biologiczno-chemiczne, odnosi się do enzymów lub substancji powodujących fermentację. Drugie, przenośne i bardzo popularne w języku codziennym, opisuje stan niepokoju społecznego, wrzenie nastrojów czy burzliwą atmosferę w jakiejś grupie lub zbiorowości.