Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego piszemy frekwencja, a nie frekfencja? Odpowiedź tkwi w etymologii tego słowa i łacińskich korzeniach polszczyzny.

Wyraz frekwencja wywodzi się z łacińskiego słowa frequentia, oznaczającego tłum lub gromadę ludzi. W języku łacińskim połączenie liter qu było zawsze wymawiane jako kw. Ta zasada fonetyczna znalazła odzwierciedlenie w polskim systemie zapisu słów przejętych z łaciny – zamiast qu piszemy kw. Dokładnie ten sam mechanizm działa w słowach takich jak kwadrat (z łac. quattuor) czy kwestionariusz (z łac. quaestionarius).

Forma frekfencja jest błędem fonetycznym – wynika z niedbałej wymowy lub mylnego kojarzenia brzmienia słowa z jego zapisem. Głoska w w środku wyrazu bywa czasem pomijana w szybkiej mowie potocznej, co prowadzi do nieprawidłowego utrwalenia zapisu.

Warto też pamiętać o poprawnym łączeniu słowa frekwencja z przymiotnikami. Mówimy o dużej lub małej frekwencji – nie o wysokiej ani niskiej, bo te określenia w połączeniu z tym rzeczownikiem są niepoprawne stylistycznie. Frekwencja może też wzrastać lub zmniejszać się.