Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego piszemy gubi, a nie góbi? Odpowiedź kryje się zarówno w historii języka polskiego, jak i w prostej zasadzie ortograficznej dotyczącej niewymieniającego się u.

Forma gubi to 3. osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego czasownika gubić, który oznacza tracenie rzeczy, zapodziewanie ich, ale też błądzenie czy zaprzepaszczanie okazji. Kluczowe pytanie brzmi: skąd tu u, a nie ó? Zasada jest prosta – ó piszemy tam, gdzie wymienia się na o, e lub a w innych formach wyrazu. W przypadku słowa gubić żadna taka wymiana nie zachodzi: mówimy gubię, gubiłem, gubicie – w każdej formie pojawia się niezmiennie u. To tzw. u niewymienne, które zawsze zapisujemy literą u, nigdy ó.

Warto też wiedzieć, że słowo gubić ma bardzo długą tradycję – wywodzi się z prasłowiańskiego gubiti, oznaczającego dopuszczanie do zaginięcia czegoś. Ta archaiczna pisownia z u przetrwała do dziś bez zmian, co dodatkowo potwierdza, że forma góbi jest po prostu błędem ortograficznym, niemającym żadnego uzasadnienia ani historycznego, ani gramatycznego.