Zastanawiasz się, jak prawidłowo zapisać ten termin medyczny i biologiczny? Odpowiedź jest prosta: in vitro to jedyna poprawna forma – dwa oddzielne wyrazy. Zapis invitro jako jedno słowo jest błędem ortograficznym.
Skąd pochodzi ta forma? In vitro to wyrażenie łacińskie, które dosłownie oznacza 'w szkle’. Składa się z dwóch odrębnych elementów: przyimka in (w) oraz rzeczownika vitro (szkle). Ponieważ są to dwa samodzielne wyrazy w języku łacińskim, polska ortografia przejęła ich zapis rozłączny – tak jak przejęła wiele innych zapożyczeń łacińskich.
W języku polskim in vitro funkcjonuje jako nieodmienny zwrot, który opisuje procesy biologiczne lub chemiczne zachodzące poza żywym organizmem, w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Najszerzej znane jest jego zastosowanie w kontekście zapłodnienia pozaustrojowego, czyli metody wspomaganego rozrodu.
Warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli mamy do czynienia z łacińskim wyrażeniem przyimkowym, niemal zawsze zapisujemy je rozdzielnie. Podobnie postępujemy np. z in vivo (w organizmie żywym) czy in situ (na miejscu).
