Kiedy chcemy opisać kolor łączący dwie cechy – odcień i jego intensywność – stajemy przed dylematem: pisać razem czy osobno? W przypadku słowa jasnoniebieski odpowiedź jest jednoznaczna: piszemy je łącznie, bez żadnej spacji między członami.

Dlaczego tak? W języku polskim obowiązuje reguła, zgodnie z którą przymiotniki złożone powstałe z połączenia dwóch elementów znaczeniowo zależnych od siebie zapisujemy łącznie. Człon jasno- pełni tu rolę określenia stopnia lub intensywności – uszczegółowia, modyfikuje i doprecyzowuje główne znaczenie słowa niebieski. Nie są to dwa równorzędne, niezależne określenia, lecz jedno zintegrowane pojęcie opisujące konkretny odcień barwy.

Pisownia rozłączna – jasno niebieski – jest błędem ortograficznym. Sugerowałaby, że mamy do czynienia z dwoma oddzielnymi wyrazami, które nie tworzą wspólnej całości. Tymczasem jasnoniebieski to jedno słowo, jeden przymiotnik, jeden kolor.

Ta sama zasada obowiązuje dla innych złożeń tego typu: ciemnozielony, bladożółty, jasnoszary czy ciemnobrązowy – wszystkie piszemy razem, bez spacji i bez łącznika.