Czy zdarzyło ci się zawahać, pisząc słowo jednakże – zastanawiając się, czy zapisać je razem, czy może rozdzielić spacją? To jeden z tych przypadków, gdzie intuicja bywa zawodna, a zasada jest prosta i warta zapamiętania raz na zawsze.

Jednakże to spójnik, który w polszczyźnie funkcjonuje jako jedna, niepodzielna całość. Tworzą go dwa elementy: spójnik jednak oraz partykuła wzmacniająca -że. Kiedy te dwa elementy zrastają się w jedno słowo, powstaje nowa jednostka leksykalna – spójnik używany w zdaniach złożonych do wyrażania przeciwstawienia lub zastrzeżenia. Właśnie dlatego obowiązuje tu pisownia łączna.

Forma rozdzielna jednak że jest błędem ortograficznym. Zapis z odstępem sugerowałby, że mamy do czynienia z dwiema oddzielnymi cząstkami pełniącymi niezależne funkcje – a tak nie jest. Spójnik jednakże zawsze piszemy razem, bez żadnych wyjątków.

Warto też wiedzieć, że jednakże to forma o nieco bardziej formalnym, literackim zabarwieniu w porównaniu z potoczniejszym jednak. Chętnie pojawia się w tekstach pisanych, przemówieniach i wypowiedziach wymagających starannego stylu.