Wiele osób zastanawia się, czy powiedzieć klauzula, czy klauzura. Odpowiedź jest prosta – obie formy są poprawne! Jednak to nie swobodny wybór decyduje o tym, które słowo zastosujemy. Kluczowy jest kontekst i znaczenie, ponieważ mamy tu do czynienia z dwoma zupełnie odrębnymi wyrazami.

Klauzula to termin z języka prawnego i urzędowego. Oznacza szczególne zastrzeżenie, warunek lub postanowienie, które zostaje włączone do umowy, traktatu, ustawy lub innego dokumentu. Jeśli więc mówimy o przepisach, paragrafach, umowach czy aktach prawnych – sięgamy właśnie po klauzulę.

Klauzura natomiast należy do zupełnie innej dziedziny – jest związana z życiem zakonnym. Może oznaczać zarówno zbiór przepisów klasztornych ograniczających kontakty mnichów lub mniszek ze światem zewnętrznym, jak i fizyczną, zamkniętą część klasztoru, do której osoby spoza zakonu nie mają wstępu. Jeśli rozmawiamy o zakonach kontemplacyjnych, klasztorach lub regułach życia duchownego – właściwym słowem jest klauzura.

Podsumowując: klauzula – prawo i dokumenty; klauzura – życie zakonne i klasztory.