Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego piszemy król, a nie krul? Choć wymowa tych dwóch form może brzmieć podobnie w potocznej mowie, tylko jedna z nich jest poprawna – i to właśnie król przez ó.

Wyraz król to rzeczownik oznaczający koronowanego władcę lub głowę monarchii. Jego historia sięga prasłowiańskiego rdzenia korľь, a pisownia przez ó wynika z zasady historycznej – dawniej w tym miejscu brzmiało o, które z czasem zwęziło się do dźwięku zbliżonego do u. Właśnie dlatego dziś mówimy krul, ale piszemy król.

Forma krul to błąd ortograficzny, który bierze się z pisania fonetycznego – czyli tak, jak słyszymy. Tymczasem polska ortografia w wielu wyrazach rządzi się zasadą historyczną, a nie fonetyczną. Warto zapamiętać, że ó w wyrazie król jest niepodlegające wymianie – w żadnej formie odmiany tego słowa nie zamienia się ono na o ani na inną samogłoskę (por. króla, królowi, królem). To dodatkowa wskazówka, że mamy tu do czynienia z ó niewymiennym, które po prostu trzeba zapamiętać.