Jedyną poprawną formą jest narzeczony. Zapis narzyczony to błąd językowy, który nie ma żadnego uzasadnienia ani w etymologii, ani w zasadach ortograficznych języka polskiego.

Skąd pochodzi słowo narzeczony? Jego historia sięga dawnego, już dziś nieużywanego czasownika narzec, który znaczył mniej więcej tyle co 'przyobiecać kogoś komuś’. Od tego właśnie czasownika powstał imiesłów, a z niego – z biegiem czasu – w pełni samodzielny rzeczownik. Rdzeń -rzecz- jest tu kluczem do poprawnej pisowni: podobnie jak w słowach rzecz, powiedzieć czy wyrzec się, mamy do czynienia z literą e, a nie i.

Forma narzyczony to prawdopodobnie wynik analogii do innych słów kończących się na -yczony lub przekształcenia brzmienia pod wpływem potocznej wymowy. Warto jednak zapamiętać, że etymologia jasno wskazuje kierunek: narzeczony to ten, który został 'przyrzeczony’, a nie ktoś związany z zupełnie innym rdzeniem.

Dziś słowo narzeczony funkcjonuje jako pełnoprawny rzeczownik i oznacza mężczyznę pozostającego w związku przedślubnym, czyli w narzeczeństwie. Jego żeński odpowiednik to narzeczona – tu wątpliwości ortograficznych zazwyczaj się nie pojawiają, co dodatkowo potwierdza, że w obu formach piszemy przez e.