Słowo nietuzinkowy to przymiotnik, który opisuje coś wyjątkowego, wyróżniającego się z tłumu. Jego pisownia z partykułą nie zależy od kontekstu zdania – i właśnie ta zależność bywa dla wielu użytkowników języka polskiego źródłem wątpliwości.
Forma łączna: nietuzinkowy – to zdecydowanie częstszy i bardziej naturalny zapis. Stosujemy go zgodnie z ogólną zasadą ortograficzną, która mówi, że partykułę nie z przymiotnikami w stopniu równym piszemy razem. Kiedy więc chcemy po prostu określić coś jako niezwykłe czy oryginalne, piszemy: nietuzinkowy.
Forma rozłączna: nie tuzinkowy – pojawia się w specyficznych sytuacjach, gdy zdanie zawiera wyraźne przeciwstawienie lub zaprzeczenie z naciskiem. Chodzi o konstrukcje, w których nie funkcjonuje jako silny kontrast wobec innej cechy, np.: To rozwiązanie jest nie tuzinkowe, lecz wręcz rewolucyjne. W takich przypadkach nie podkreśla zaprzeczenie z emfazą i piszemy je osobno.
Praktyczna wskazówka: jeśli możesz zastąpić wyraz nie słowem wcale nie lub bynajmniej nie, i brzmi to naturalnie, forma rozłączna jest właściwa. W pozostałych przypadkach sięgaj po zapis łączny nietuzinkowy.
