Słowo niezgoda oraz wyrażenie nie zgoda to dwie różne formy, których użycie zależy od tego, co chcemy powiedzieć. Wbrew pozorom obie są poprawne – wystarczy wiedzieć, kiedy sięgać po każdą z nich.

Podstawowa zasada jest prosta: partykułę nie z rzeczownikami piszemy łącznie. Dlatego w zdecydowanej większości przypadków użyjemy formy niezgoda – jako samodzielnego rzeczownika oznaczającego brak harmonii, spór lub konflikt między ludźmi. To słowo funkcjonuje w języku polskim od wieków i jest najczęściej spotykaną formą w codziennych tekstach.

Kiedy jednak zależy nam na wyraźnym przeciwstawieniu dwóch pojęć, sięgamy po zapis rozdzielny. Forma nie zgoda (osobno) pojawia się wtedy, gdy w zdaniu wyraźnie zaznaczamy, że mamy do czynienia z zaprzeczeniem jednego stanu na rzecz drugiego – najczęściej w konstrukcjach typu: nie X, lecz Y lub nie X, ale Y. W takim przypadku partykuła nie pełni rolę przeczenia wobec konkretnego rzeczownika, a nie tworzy z nim nowego wyrazu.

Praktyczna wskazówka: jeśli możesz rozwinąć zdanie o wyraźne przeciwstawienie (np. ale coś innego), pisz osobno. Jeśli nie – pisz łącznie.