Jedyną poprawną formą jest okruchy. Zapisy takie jak okróchy, okróhy czy okruhy są błędami ortograficznymi, które nie mają żadnego uzasadnienia w języku polskim.

Skąd mamy pewność, że piszemy okruchy, a nie okróchy? Pomocna jest tu tzw. wymiana fonetyczna – wyraz ten jest spokrewniony z formą okruszki, w której wyraźnie słychać głoskę sz. W polskiej ortografii zachodzi regularna wymiana ch na sz (tak jak np. mucha – muszka czy słuch – słyszę), co jednoznacznie potwierdza pisownię przez ch, a nie przez h.

Dlaczego zaś piszemy u, a nie ó? Tu z pomocą przychodzi etymologia – wyraz wywodzi się z prasłowiańskiego rdzenia oznaczającego rozbijanie i kruszenie na drobne kawałki. W języku polskim ó pojawia się w wymiennym związku z o lub e (np. stół – stoły). W odmianie słowa okruchy nie dochodzi do żadnej takiej wymiany samogłoski, co wyklucza pisownię przez ó.

Okruchy to drobne resztki, kawałki lub fragmenty czegoś – najczęściej jedzenia, ale też np. skał, szkła czy przenośnie: wspomnień lub wiedzy.