Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak poprawnie napisać zaimek wskazujący odnoszący się do czegoś bardziej oddalonego lub już wspomnianego? Odpowiedź jest jednoznaczna: poprawna forma to ów. Forma owy nie istnieje w polskiej gramatyce jako samodzielny zaimek i jest po prostu błędem.
Ów to zaimek wskazujący w mianowniku liczby pojedynczej rodzaju męskiego. Wskazuje on na coś oddalonego, dawniejszego lub wcześniej przywołanego w tekście. Jego odmiana przez przypadki wygląda następująco: dopełniacz – owego, celownik – owemu, biernik – owego, narzędnik – owym, miejscownik – owym. W rodzaju żeńskim zaimek ten przybiera postać owa, a w nijakim – owo.
Skąd bierze się błąd owy? Prawdopodobnie z analogii do przymiotników zakończonych na -owy, takich jak domowy czy sportowy. Zaimek ów brzmi jednak archaicznie i dostojnie, co sprawia, że niektórzy użytkownicy języka błędnie próbują go upodobnić do bardziej współczesnych form. Warto zapamiętać, że ów funkcjonuje przede wszystkim w stylu formalnym, literackim lub naukowym, nadając wypowiedzi wyjątkowej precyzji i elegancji.
