Zastanawiasz się, jak poprawnie napisać ten tajemniczy zaimek – ów czy może uw? Odpowiedź jest jednoznaczna: jedyną poprawną formą jest ów. Zapis uw to błąd, który nie ma żadnego uzasadnienia w polskiej ortografii.
Ów to archaiczny zaimek wskazujący, który w tekstach pisanych pełni kilka funkcji. Może towarzyszyć rzeczownikowi i wskazywać na konkretną osobę lub rzecz, wyróżniając ją spośród innych. Może też odnosić się do kogoś lub czegoś bliżej nieokreślonego, nadając wypowiedzi literackiego lub podniosłego charakteru.
Dlaczego piszemy właśnie ów, a nie uw? Pisownia tego słowa sięga korzeniami języka prasłowiańskiego, gdzie zapisywano je jako ovъ i oznaczało coś znajdującego się w pobliżu. Z biegiem wieków forma ta ewoluowała, jednak zasada ortograficzna pozostała niezmieniona – zaimek ten zapisujemy przez ó oraz w, tworząc połączenie ów. Mylenie go z zapisem uw to jeden z tych błędów, które wynikają z pisania 'ze słuchu’, bez znajomości historycznej formy wyrazu.
Warto pamiętać, że ów to zaimek typowy dla języka pisanego, literackiego i oficjalnego. W codziennej mowie rzadko go używamy, ale w tekstach prasowych, literackich czy naukowych pojawia się całkiem często – i zawsze w tej samej, jedynej poprawnej formie.
