Czy zdarzyło Ci się zastanawiać, jak właściwie zapisać słowo oznaczające dopisek na końcu listu? Wielu użytkowników języka polskiego waha się między formą łączną a rozdzielną. Odpowiedź jest jednoznaczna: poprawna forma to postscriptum – czyli zapis łączny, bez spacji między członami.

Skąd pochodzi to słowo? Wywodzi się z łacińskiego wyrażenia post scriptum, gdzie post oznacza 'po’, a scriptum – 'napisane’. W języku łacińskim zapis rozdzielny był naturalny, jednak język polski przejął to wyrażenie jako jeden wyraz i w tej postaci weszło ono do polszczyzny jako zapożyczenie. Taki los spotyka wiele łacińskich zwrotów – po przyswojeniu przez nasz język tracą swój oryginalny, rozczłonkowany zapis.

Forma post scriptum zapisana osobno jest błędem w języku polskim – mimo że intuicja podpowiada nam odwołanie do łacińskiego źródłosłowu, w polskiej ortografii obowiązuje wyłącznie zapis łączny. Słowniki języka polskiego konsekwentnie notują jedną, scaloną formę: postscriptum.

Warto dodać, że w codziennej komunikacji – zarówno tradycyjnej, jak i elektronicznej – znacznie częściej spotkasz skrót PS, który jest powszechnie akceptowanym skrótem od omawianego słowa. Niemniej, gdy chcesz użyć pełnej formy, pamiętaj o jej łącznym zapisie.