Jedyną poprawną formą jest próchno. Warianty pruchno oraz próhno to błędy ortograficzne, które nie mają żadnego uzasadnienia w polskiej normie językowej.

Aby zapamiętać pisownię tej nazwy, warto sięgnąć do jej rodziny wyrazowej. Słowo próchno jest spokrewnione z rzeczownikiem proch – i właśnie ta wymiana ó na o w pokrewnym wyrazie uzasadnia pisownię przez ó, a nie przez u. Zapis pruchno jest więc błędem, bo litera u w tym miejscu nie byłaby wymienna z żadną inną samogłoską.

Z kolei pisownię przez ch tłumaczy pokrewieństwo z czasownikiem prószyć, gdzie to samo ch wymienia się na sz. Właśnie taka alternacja spółgłoskowa (ch – sz) jest w języku polskim klasycznym sygnałem, że w danym miejscu zapisujemy ch, a nie samo h. Zapis próhno jest zatem niepoprawny.

Próchno oznacza spróchniałą, rozpadającą się materię drzewną, czyli to, co pozostaje z drewna po długotrwałym rozkładzie. W języku potocznym słowo to bywa też używane jako nieco ironiczne lub czułe określenie kogoś bardzo starego lub zużytego.