Kiedy piszemy remanent, łatwo wpaść w pułapkę i zamienić literę n na m, tworząc błędną formę remament. To jeden z tych wyrazów, gdzie znajomość jego źródłosłowu całkowicie rozwiązuje problem ortograficzny.
Słowo remanent wywodzi się z łaciny – konkretnie z imiesłowu remanens, remanentis, oznaczającego 'pozostający’. Widać w nim wyraźnie rdzeń -nent-, taki sam jak w innych zapożyczeniach łacińskich, na przykład pertynent, immanent czy permanentny. We wszystkich tych wyrazach po pierwszym n nie pojawia się żadne dodatkowe m.
Błędna forma remament to efekt tzw. asymilacji fonetycznej – nasz aparat mowy czasem 'upraszcza’ wymowę sąsiadujących ze sobą spółgłosek, przez co sekwencja -nent może brzmieć podobnie do -ment. Warto jednak pamiętać, że zapis powinien oddawać prawdziwą budowę wyrazu, a nie jego zniekształconą wymowę.
Remanent to rzeczownik o szerokim zakresie znaczeniowym: może oznaczać zarówno inwentaryzację towarów w sklepie lub przedsiębiorstwie, jak i porządkowanie oraz selekcję rzeczy, a nawet przenośnie – podsumowanie pewnego etapu życia lub wydarzeń. W każdym z tych znaczeń obowiązuje wyłącznie jedna, poprawna pisownia: remanent.
