Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego piszemy trójkąt, a nie trujkąt ani trójkont? To słowo kryje w sobie dwie ciekawe zasady ortograficzne naraz!

Zacznijmy od litery ó. Wyraz trójkąt powstał ze złączenia przedrostka liczebnikowego trój- z rzeczownikiem kąt. Skąd wiemy, że to ó, a nie u? Wystarczy poszukać wyrazu pokrewnego – w słowie troje znajdziemy o, co dowodzi wymienności ó na o. To klasyczny przypadek tak zwanego ó wymiennego. Dlatego forma trujkąt jest błędem.

Druga zasada dotyczy końcówki wyrazu. Polszczyzna rządzi się regułą, według której przed spółgłoskami zwarto-szczelinowymi, takimi jak t, zapisujemy literę ą, nawet jeśli wymowa podpowiada nam coś innego. W mowie potocznej to on brzmi naturalnie, ale w piśmie obowiązuje ą. Stąd forma trójkont jest niepoprawna.

Podsumowując: trójkąt to jedyna akceptowana forma – przez ó ze względu na wymianę z o w wyrazach pokrewnych oraz przez ą zgodnie z zasadą pisowni przed spółgłoskami zwarto-szczelinowymi.