Czy powinniśmy napisać ulec czy uledz? Odpowiedź jest jednoznaczna – poprawna jest wyłącznie forma ulec. Błędny wariant uledz to efekt mylnego udźwięcznienia wygłosu wyrazu, czyli zastąpienia bezdźwięcznego -c dźwięcznym -dz. Tymczasem polszczyzna nie zna żadnego czasownika zakończonego na -ledz.

Ulec jest czasownikiem dokonanym, powiązanym z niedokonanym ulegać. Oznacza tyle co: poddać się komuś lub czemuś, nie oprzeć się jakiejś sile, wpływowi lub naciskowi. Co istotne, ulec łączy się tradycyjnie z rzeczownikami o negatywnym zabarwieniu – takimi jak: pokusa, przemoc, presja, namowy czy czar. Kiedy chcemy użyć tego słowa z rzeczownikiem o wydźwięku pozytywnym (np. poprawa), warto zastanowić się, czy nie lepiej sięgnąć po inne sformułowanie – zamiast ulec poprawie poprawniej i naturalniej brzmi po prostu: poprawić się.

Zapamiętaj: ulec kończy się na -ec, tak jak wiele podobnych czasowników – np. wiec, biec, piec. Forma uledz jest błędem i nie powinna pojawiać się ani w piśmie, ani w mowie.