Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak poprawnie napisać nazwę tego czworonoga – wilczur czy wilczór? Odpowiedź jest jednoznaczna: jedyną poprawną formą jest wilczur – przez u, nie przez ó.
Błąd z zapisem wilczór wynika najczęściej z intuicyjnego podejścia do polskiej ortografii. Wiele osób sięga po literę ó, ponieważ w języku polskim wymawia się ją tak samo jak u, a piszącym zdarza się mylić obie litery. W tym przypadku jednak nie ma żadnych podstaw do zastosowania ó – słowo nie spełnia żadnej z reguł uzasadniających jego użycie (takich jak wymiana na o, e lub a w pokrewnych formach).
Warto wiedzieć, że wilczur to słowo o ciekawej historii. Jego korzenie sięgają języków germańskich – gotyckie vulfs oraz łacińskie lupus (wilk) odcisnęły swój ślad na słownictwie wielu języków europejskich, w tym polskiego. Etymologia słowa nie pozostawia wątpliwości co do pisowni przez u.
Sam wilczur to określenie używane w dwóch znaczeniach: jako potoczna nazwa owczarka niemieckiego (alzackiego), czyli rasy psa przypominającej wyglądem wilka, a także jako określenie samego wilka – dużego i groźnego drapieżnika. Psy tej rasy są powszechnie wykorzystywane jako pomocnicy człowieka: pracują jako psy tropiące, policyjne czy przewodnicy osób niewidomych.
