Zastanawiasz się, jak poprawnie napisać to słowo – wnuk czy wnók? Odpowiedź jest jednoznaczna: jedyną poprawną formą jest wnuk, zapisywany przez literę u.

Skąd pochodzi to słowo i dlaczego piszemy je właśnie w ten sposób? Wnuk to wyraz o bardzo długiej historii – wywodzi się z języka prasłowiańskiego, w którym funkcjonował jako vъnukъ. Już w tej najdawniejszej postaci zawierał samogłoskę odpowiadającą dzisiejszemu u, a nie ó. Współczesna pisownia jest zatem bezpośrednim dziedzictwem tej pradawnej formy.

Błąd polegający na zapisaniu wnók przez ó wynika zapewne z analogii do innych wyrazów, w których wymawiane u zapisuje się literą ó (tzw. ó wymienne lub niewymienne). W przypadku słowa wnuk taka analogia jest jednak błędna – tutaj zasada jest prosta i nie ma wyjątku: piszemy przez u otwarte.

Warto zapamiętać: wnuk, wnuczek, wnuczka, wnuczęta – wszystkie wyrazy z tej rodziny konsekwentnie piszemy przez u.