Czy piszemy znamię czy znamiono? To pytanie sprawia kłopot wielu osobom, jednak odpowiedź jest jednoznaczna – poprawna forma to wyłącznie znamię.
Rzeczownik znamię należy do rodzaju nijakiego i odmienia się przez przypadki według wzorca, w którym temat wyrazu ulega rozszerzeniu w formach zależnych. Stąd w dopełniaczu mówimy znamienia, w celowniku znamieniu, a w narzędniku znamieniem. Właśnie te rozbudowane formy przypadków zależnych bywają źródłem pomyłek – ktoś, kto słyszy znamienia lub znamieniem, może błędnie 'cofnąć’ tę formę do mianownika jako znamiono, analogicznie do par takich jak słowo – słowa czy okno – okna. Tymczasem żadna taka analogia tu nie zachodzi.
Forma znamię w mianowniku jest jedyną właściwą i obowiązującą w polszczyźnie. Zapis lub wymowa znamiono to błąd językowy, którego należy unikać zarówno w piśmie, jak i w mowie.
Warto też pamiętać, że znamię to słowo wieloznaczne. Może oznaczać plamkę lub wypukłość na skórze, ale też cechę charakterystyczną, oznakę lub symptom czegoś. W botanice znamię to górna część słupka kwiatowego. We wszystkich tych znaczeniach obowiązuje ta sama, jedyna poprawna forma mianownika.
