Czy zdarzyło Ci się zastanowić, jak poprawnie napisać nazwę tego skrzydlatego anioła – przez ch czy przez h? Odpowiedź jest jednoznaczna: jedyna poprawna forma to cherubin. Zapis herubin to błąd, który nie ma żadnego uzasadnienia w normie językowej.

Skąd pochodzi ta pisownia? Wyraz cherubin trafił do polszczyzny bezpośrednio z języka łacińskiego, w którym funkcjonował jako cherubin. Polska forma zachowała oryginalną pisownię łacińską bez żadnych zmian, dlatego początkowe ch jest tu obowiązkowe. To klasyczny przykład zapożyczenia, które weszło do naszego języka razem z tradycją piśmienniczą i religijną.

Co właściwie oznacza to słowo? Cherubin to przede wszystkim postać wywodząca się z Biblii – anioł zajmujący jedno z najwyższych miejsc w hierarchii niebieskiej. W tradycjach religii wschodnich cherubin bywa też przedstawiany jako stworzenie o mieszanej naturze – częściowo ludzkiej, częściowo zwierzęcej, strzegące świętych przestrzeni. W języku potocznym słowa tego używa się również przenośnie, by opisać osobę o delikatnych, dziecięcych rysach twarzy.

Zapamiętaj prostą zasadę: skoro łacina mówi cherubin, polski zapis również zaczyna się od ch. Nigdy od h!