Jedyna poprawna forma to księżyc. Zapisy takie jak księrzyc, kienżyc czy ksienrzyc są błędami, które wynikają najczęściej z nieuważnego zapisywania wymowy lub mylenia podobnie brzmiących głosek.

Skąd w tym słowie ę? Obowiązuje tu zasada, że samogłoskę nosową ę piszemy zawsze przed spółgłoskami szczelinowymi, do których należy między innymi ż. Zestawienie ę + ż jest więc w pełni zgodne z regułami polskiej ortografii i pojawia się w wielu innych słowach, np. mężczyzna, węższy czy pręży.

Samo ż w słowie księżyc ma swoje historyczne uzasadnienie. Wyraz ten wywodzi się z prasłowiańskiego rdzenia oznaczającego dosłownie syna księcia. Dawni Słowianie personifikowali Księżyc jako postać władczą, kojarzyli go z dostojeństwem i mocą. Z tego względu ż jest tu tzw. ż niewymiennym – nie można go sprawdzić przez wymianę na inne litery, a jego pisownię należy po prostu zapamiętać.

Warto zwrócić uwagę na logikę całego wyrazu: księ-życ – pierwsza część wyraźnie nawiązuje do słowa książę, co może być pomocną wskazówką przy zapamiętywaniu zarówno ę, jak i ż.