Jedyną poprawną formą jest chrust – słowo, które wielu piszącym sprawia kłopot, bo jego pisownia nie wynika z żadnej współczesnej reguły ortograficznej. To jeden z tych przypadków, w których sięgamy po historię języka, nie po logikę fonetyczną.

Skąd bierze się ch na początku wyrazu? Odpowiedź kryje się w zamierzchłej przeszłości polszczyzny. Słowo wywodzi się z prasłowiańskiego chvorstъ, a jego zapis z ch jest poświadczony w polskich źródłach piśmienniczych już od XIV wieku. To zapis utrwalony tradycją, który należy po prostu zapamiętać.

Forma hrust jest błędem wynikającym z wymowy – głoska ch bywa w mowie potocznej upraszczana do h, co jednak nigdy nie znalazło odzwierciedlenia w pisowni. Z kolei forma chróst to błąd polegający na podstawieniu ó zamiast poprawnego u – takie wahania zdarzają się przy słowach, w których wymowa samogłoski jest podobna, ale pisownia ustalona historycznie. W przypadku wyrazu chrust obowiązuje u, a nie ó.

Podsumowując: chrust piszemy przez ch i z u – i tego zapisu nie da się wydedukować z reguł, trzeba go zapamiętać jako ortograficzny fakt.