Poprawna forma tego czasownika to dążyć – i tylko taka! Zapis dąrzyć jest błędem, który nie istnieje w języku polskim. Skąd bierze się ta pomyłka? Prawdopodobnie z przyzwyczajeń fonetycznych lub analogii do innych słów, w których pojawia się połączenie liter rz. W przypadku słowa dążyć takie rozumowanie jest jednak zupełnie bezpodstawne.

Czasownik dążyć oznacza kierowanie się ku jakiemuś celowi, wytrwałe zmierzanie do czegoś lub pragnienie osiągnięcia określonego stanu. Używamy go, gdy mówimy o ambicjach, planach i wysiłkach wkładanych w realizację marzeń czy zamierzeń.

Kluczowym elementem pisowni jest tutaj litera ż, która jest niewymienną głoską w tym wyrazie – nie przechodzi w żadną inną literę w pokrewnych formach słowotwórczych ani w odmianie przez osoby. To oznacza, że nie można jej uzasadnić żadną regułą wymienności. Pisownię dążyć przez ż należy po prostu zapamiętać jako ustalony, historycznie ugruntowany zapis – jego korzenie sięgają języka prasłowiańskiego.

Prosta wskazówka: jeśli masz wątpliwości, czy pisać ż czy rz, pamiętaj, że w słowie dążyć nie ma żadnego r – ani wymawianego, ani pisanego.