Jedyną poprawną formą jest duch. Zapisy takie jak duh czy dóch są błędami, które nie mają żadnego uzasadnienia w polskiej ortografii.
Skąd wiemy, że w tym słowie piszemy ch, a nie samo h? Z pomocą przychodzi praktyczna zasada, którą warto zapamiętać: dwuznak ch stosujemy wtedy, gdy w wyrazie pokrewnym wymienia się on na literę sz. Wystarczy pomyśleć o słowie dusza – to bliski krewny słowa duch, a zamiana ch na sz jest tu wyraźnie słyszalna. To pewny sygnał, że mamy do czynienia z ch.
Forma dóch jest błędem podwójnym – zawiera zarówno niepotrzebne ó, jak i błędną kombinację liter. Słowo duch nie ma żadnego uzasadnienia dla ó, ponieważ w formach pokrewnych nie pojawia się wymiana na o ani a.
Samo słowo duch jest niezwykle bogate znaczeniowo. Może oznaczać istotę niematerialną lub nadprzyrodzoną, ale też charakter i klimat jakiegoś miejsca, epoki czy dzieła. W filozofii odnosi się do niematerialnej zasady bytu. To jedno z tych słów, które – mimo pozornej prostoty – kryje w sobie wiele warstw znaczeniowych.
