Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak poprawnie napisać formę zależną słowa ironia? Wielu użytkowników języka polskiego ma wątpliwości, czy właściwa odmiana to ironii czy ironi. Odpowiedź jest jednoznaczna – poprawna forma to wyłącznie ironii, z podwójnym i na końcu.

Klucz do zrozumienia tej zasady tkwi w wymowie. Rzeczowniki żeńskie kończące się na -nia, w których ta końcówka jest wymawiana jako -ńja (z wyraźnym, miękkim j), przyjmują w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku końcówkę -ii. Tak właśnie jest w przypadku słowa ironia – wymawiamy je iro-ńja, dlatego jego formy zależne brzmią ironii.

Dla porównania weźmy słowa takie jak harmonia (harmonii) czy linia (linii) – wszystkie należą do tej samej grupy. Inaczej rzecz ma się z wyrazami wymawianymi bez owego j, jak choćby dynia czy kuchnia, które w odmianie przyjmują końcówkę -i (dyni, kuchni).

Forma ironi to błąd wynikający z analogii do tej drugiej grupy rzeczowników. Zapamiętaj prostą zasadę: jeśli słyszysz -ńja, piszesz -ii!