Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak poprawnie zapisać słowo oznaczające mistrzowskie ukrycie lub maskowanie? Odpowiedź jest jedna: kamuflaż. Forma kamuflarz jest błędem, który pojawia się dość często, choć reguła ortograficzna w tym przypadku jest wyjątkowo prosta do zapamiętania.
Kamuflaż to wyraz zapożyczony z języka francuskiego (fr. camouflage), gdzie oznacza maskowanie lub ukrywanie. W języku polskim przyjął formę rzeczownika rodzaju męskiego zakończonego na -aż. I tu kryje się kluczowa zasada: wyrazy obcego pochodzenia zakończone na -aż zapisujemy zawsze przez ż, nigdy przez rz.
Wystarczy pomyśleć o innych podobnych zapożyczeniach: masaż, garaż, montaż, bandaż czy witraż – wszystkie kończą się na -aż przez ż. Kamuflaż doskonale wpisuje się w tę grupę. Końcówka -arz (przez rz) charakteryzuje natomiast zupełnie inną grupę wyrazów, głównie rodzimych nazw wykonawców czynności, takich jak lekarz, malarz czy stolarz.
Słowo kamuflaż używane jest zarówno w znaczeniu dosłownym – jako technika maskowania, np. w wojskowości czy w świecie zwierząt – jak i przenośnym, gdy mówimy o ukrywaniu prawdziwych intencji lub uczuć.
