Czy zastanawiałeś się kiedyś, która forma jest właściwa – kłuć czy kłóć? Odpowiedź jest zaskakująco prosta: obie są poprawne, ale należą do zupełnie różnych czasowników i pełnią inne funkcje gramatyczne.
Kłuć to bezokolicznik czasownika oznaczającego przebijanie, nakłuwanie lub sprawianie bólu czymś ostrym. W przenośni może też oznaczać zadawanie komuś przykrości, drażnienie. Mówisz więc: 'zaczęło mnie kłuć w boku’, 'ciernie lubią kłuć’ albo 'jego słowa zaczęły ją kłuć w serce’.
Kłóć natomiast to forma trybu rozkazującego – 2. osoba liczby pojedynczej – czasownika kłócić. Ten czasownik opisuje doprowadzanie do niezgody, siania nieporozumień między ludźmi lub gwałtowne mieszanie czegoś. Kiedy więc chcesz komuś rozkazać lub go ostrzec, mówisz: 'nie kłóć nas ze sobą’ lub 'kłóć to mocniej’.
Kluczem do wyboru właściwej formy jest zatem kontekst: jeśli mówisz o nakłuwaniu lub bólu, sięgnij po kłuć. Jeśli wydajesz polecenie związane z kłótniami lub mieszaniem, użyj kłóć.
