Zastanawiasz się, jak poprawnie powiedzieć: mając czy miejąc? Odpowiedź jest prosta – jedyną dopuszczalną formą jest mając. Forma miejąc to błąd, który nie istnieje w języku polskim.

Mając to imiesłów przysłówkowy współczesny wywodzący się od czasownika mieć. Właśnie ta etymologia bywa źródłem pomyłki – ktoś, kto kojarzy odmianę czasownika mieć (np. trzecia osoba liczby pojedynczej brzmi mieje w gwarach, a rdzeń miej- pojawia się w trybie rozkazującym: miej!), może ulec pokusie, by analogicznie powiedzieć miejąc. To rozumowanie jest jednak błędne.

Imiesłowy przysłówkowe współczesne tworzy się od podstawy czasu teraźniejszego. Dla czasownika mieć formy czasu teraźniejszego to: mam, masz, ma, mamy, macie, mają. To właśnie od tej podstawy – konkretnie od trzeciej osoby liczby mnogiej – tworzymy imiesłów, dodając końcówkę -c: mają + c = mając. Żadna zasada słowotwórcza nie daje podstaw do powstania formy miejąc, dlatego należy jej bezwzględnie unikać.