Jedyną poprawną formą tego wyrazu jest mundur. Zapisy mundór oraz móndur są błędne i nie powinny być stosowane w żadnym kontekście.

Skąd pochodzi wyraz mundur? Jego korzenie sięgają języka niemieckiego – konkretnie słowa Montur. Podczas adaptacji do języka polskiego zapis uległ modyfikacji, a w efekcie utrwaliła się forma z literą u zarówno w pierwszej, jak i w drugiej sylabie. Warto o tym pamiętać, bo właśnie ta etymologia tłumaczy, dlaczego piszemy mu-ndur, a nie mó-ndur ani mun-dór.

Błąd mundór wynika zazwyczaj z mylnego przekonania, że w tej pozycji powinno pojawić się ó wymienne – tak jak w wielu innych wyrazach polskich. Tymczasem mundur to zapożyczenie, w którym zasada wymienności ó/o nie obowiązuje. Błąd móndur z kolei to efekt niepoprawnego akcentowania lub wymowy, która omyłkowo przenika do pisowni.

Znaczenie wyrazu jest dobrze znane – mundur to przepisowy strój noszony przez osoby należące do określonej formacji, organizacji lub grupy zawodowej, na przykład wojska, policji czy straży pożarnej. Krótko mówiąc: widzisz u na początku i u na końcu – oba zapisujemy tak samo, przez zwykłe u.