Czy zdarzyło Ci się napisać opatrzeć zamiast opatrzyć? To jeden z częstszych błędów językowych, który wynika z mylenia końcówek bezokolicznika. Poprawna forma to wyłącznie opatrzyć – forma opatrzeć nie istnieje w języku polskim i jest klasycznym przykładem błędu fleksyjnego.

Czasownik opatrzyć jest zaskakująco bogaty znaczeniowo. Używamy go, gdy mówimy o oczyszczeniu i zabezpieczeniu rany opatrunkiem, ale też gdy chcemy wyposażyć tekst w ilustracje, zdjęcia czy komentarze. Słowem opatrzyć opisujemy również nadanie dokumentowi mocy prawnej przez przystawienie pieczęci lub złożenie podpisu, a także naprawę zepsutego urządzenia czy udzielenie sakramentów osobie chorej lub umierającej.

Skąd pochodzi błędna forma opatrzeć? Prawdopodobnie z analogii do takich słów jak patrzeć, które brzmi podobnie i miesza się w pamięci z opatrzyć. Tymczasem opatrzyć należy do innej grupy koniugacyjnej i tworzy formy takie jak: opatruję, opatrzysz, opatrzył – żadna z nich nie zawiera sekwencji charakterystycznej dla patrzeć.

Prosta wskazówka: jeśli masz wątpliwości, odmień słowo przez osoby. Powiemy on opatrzy, nie on opatrze – to wyraźny sygnał, że bezokolicznik musi brzmieć opatrzyć, a nie opatrzeć.