Kiedy piszemy lub mówimy o parafii, łatwo wpaść w pułapkę i skrócić końcówkę do formy parafi. To błąd, który wynika z nieznajomości zasad odmiany wyrazów obcych zakończonych na -ia.
Parafia to słowo zapożyczone, które w mianowniku liczby pojedynczej kończy się na -ia poprzedzone spółgłoską wargową f. Właśnie ta kombinacja decyduje o tym, jak słowo zachowuje się podczas odmiany. W dopełniaczu, celowniku i miejscowniku liczby pojedynczej wyrazy tego typu otrzymują końcówkę -ii, a nie pojedyncze -i.
Regułę łatwo zapamiętać: jeśli temat wyrazu kończy się na spółgłoskę wargową (taką jak b, p, f, w, m) i po niej następuje -ia, to w odmianie pojawi się podwójne -ii. Mówimy więc o księdzu parafii, a nie parafi – tak samo jak o historii, a nie histori.
Forma parafi jest niepoprawna i nie jest akceptowana przez żaden słownik języka polskiego. Zawsze, gdy chcemy wyrazić przynależność do danej parafii, skierować coś do parafii lub wskazać jej lokalizację, używamy wyłącznie formy parafii.
